Bezielde lichamelijkheid. Een term die binnen de haptonomie veel wordt gebruikt. Maar wanneer krijgt zo’n term werkelijk betekenis? Wanneer wordt iets wat je misschien al vaak hebt gehoord of uitgesproken, ineens iets wat je van binnenuit begrijpt en belangrijker nog, werkelijk doorvoelt.
Voor mij kreeg deze term een diepere betekenis toen mijn schoonmoeder overleed. En drie maanden later, toen ook mijn vader stierf.
Bij beide sterfbedden was ik aanwezig. Met aandacht, met gevoel en met alles wat er op dat moment was. Ik was getuige van twee heel verschillende manieren van sterven. En toch was er iets wat beide ervaringen met elkaar verbond.
Mijn schoonmoeder overleed door middel van euthanasie. Het was haar grootste en laatste wens. Ze was een autonome, zelfstandige vrouw die tot haar laatste adem de regie over haar leven hield. Wij steunden haar daarin. Ze ging de dood tegemoet met open armen. Zonder angst. Voor haar voelde het als verlossing. Als een einde waar ze bewust naartoe had geleefd.
Mijn vader overleed door middel van palliatieve sedatie. Hij was nog niet klaar met het leven. Hij hield vast. Loslaten was moeilijk voor hem. Doorzetten, volhouden en niet opgeven waren zijn grote krachten. Zo had hij zijn hele leven geleefd. Hij had nooit anders gedaan en misschien ook nooit anders geleerd.
En juist in die laatste uren leek hij niet te weten hoe hij moest loslaten. Alsof zijn grootste kracht hem op dat moment ook in de weg zat. Hij hield vast aan het leven, terwijl zijn lichaam steeds verder achteruitging.
Twee mensen. Twee levens. Twee totaal verschillende manieren van sterven.
Ik zag bij beide het leven uit het lichaam verdwijnen.
Ik zag een lichaam waarin de ziel aanwezig was, veranderen in een lichaam waarin die aanwezigheid niet meer voelbaar was. Het lichaam was er nog. Het was tastbaar, herkenbaar en dichtbij. En toch was er iets wezenlijks veranderd.
Alsof het lichaam, dat zo lang de drager was geweest van iemands persoonlijkheid, levenslust, emoties en herinneringen ineens alleen nog het lichaam was.
En precies daar krijgt bezielde lichamelijkheid voor mij betekenis.
Het raakt me diep. Het is de kern geworden van mijn drijfveer in mijn vak.
Ik vind het prachtig om mensen te begeleiden in het (her)ontdekken van hun eigen bezielde lichamelijkheid. Om hen opnieuw in contact te brengen met hun lichaam, met wat daarin voelbaar is en met wat hen als mens van binnenuit beweegt.
Reactie plaatsen
Reacties