Ze komt uit een groot gezin. Ze was het nakomertje. Haar ouders gingen scheiden toen ze zeven was. Haar moeder herleefde haar tweede jeugd en haar vader zonderde zich af. Ze leerde al op jonge leeftijd vooral niet lastig te zijn. En ze leerde vooral veel alleen te zijn.
Ze kwam bij mij omdat ze voelde dat er een blokkade in haar lichaam zat. Ze had al in geen twintig jaar meer gehuild. De laatste keer was bij de geboorte van haar zoon. Niet omdat ze niet wilde huilen. Ze voelde het soms wel. Simpelweg omdat ze het niet kon.
“Waar verlang je naar?” vroeg ik haar.
Ze verlangde naar diepgang en openheid in het contact met zijn geliefden.
“Ik hoef het niet meer alleen te doen” zei ze.
Ze kwam op de bank liggen en ik raakte haar buik aan. Deze vrouw is sensitief, we verbonden al snel met elkaar. Ik gaf haar dit terug.
“Er is niks mis met jouw voelertje”.
Ze voelde haar eigen buik van binnenuit. Ik voelde haar voller en voller worden. Steeds meer beweging onder mijn handen. Ik zakte af naar haar bekken, haar fundament.
Ze kon meevoelen en liet zich zakken in mijn handen.
“Dit ben jij. Dit is jouw basis. Jouw kern”.
Ze voelde zichzelf. We konden er allebei niet omheen. Het was groots. Ze barstte in huilen uit. Prachtig.
Ze voelde hoe is het is om van bestaan naar zijn te gaan.
Van overleven naar leven.
Wat een vak.
Reactie plaatsen
Reacties